Σηρικαριανο Φαραγγι

Εξερευνήστε την Κρητη

Πεζοπορία στο Σηρικαριανό Φαράγγι - Πολυρρήνια

Ολα αυτά τα μέρη που περιγράφω στην προηγούμενη σελίδα ( Από τα Χανιά στη Μηλιά ) τα είχα πρωτο-επισκεφτεί το 1994. Ηταν ένα καταπληκτικό τριήμερο και η ανάμνηση του με έκανε να φρίττω κάθε φορά που άκουγα κάποιον να μιλάει περιφρονητικά για τη Μηλιά, περιγράφοντας την σαν " ένα μέρος που δεν έχεις τι να κάνεις κι έτσι όλη μέρα κάθεσαι στην ταβέρνα, παίζεις τάβλι και τρως".

Ολες οι φωτογραφίες που περιέχονται στη σελίδα αυτή είναι από την εκδρομή εκείνη, μια πραγματικά "περιπετειώδη" εκδρομή. Ωστόσο και η "περιπέτεια" αλλά και η μοναδικότητα της Μηλιάς βοήθησαν ώστε τελικά να μείνει μια πολύ ιδιαίτερη ανάμνηση. Είχαμε ακούσει πολλά για τη Μηλιά και είχαμε δει και κάποιες φωτογραφίες, αλλά με τίποτα δεν περιμέναμε να αντικρίσουμε την ομορφιά και την αρμονία του μέρους εκείνου.

Πρώτη έκπληξη ήταν όταν φθάσαμε στο τέλος του χωματόδρομου που οδηγεί στη Μηλιά. Ηταν απλά ένα ξέφωτο σε μια κοιλάδα με καστανιές, χωρίς ίχνος σπιτιών εκτός από ένα μονοπάτι που κατηφόριζε δεξιά.

"Μα καλά, πώς τα καταφέραμε και βρεθήκαμε σε τέτοια ερημιά;", ήταν τα δικά μου λόγια, μετά από 3,5 ώρες οδήγηση από το Ηράκλειο.

Κατηφορίσαμε το μονοπάτι για να βρεθούμε μετά την πρώτη στροφή του μπροστά σε ένα πανέμορφο, διώροφο, πέτρινο σπίτι. Ηταν από τις στιγμές που κοιτάς ακίνητος, μ' ένα χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά, μη μπορώντας να πιστέψεις την ομορφιά που αντικρίζεις και την εύνοια της τύχης που σε οδήγησε εκεί.

Συνεχίσαμε στο μονοπάτι αριστερά και σε λίγο συναντήσαμε τα υπόλοιπα σπίτια του χωριού, τα οποία βρίσκονται σε 3 επίπεδα: τα 2 επάνω επίπεδα είναι σπίτια που ενοικιάζονται σε επισκέπτες ενώ στο κάτω επίπεδο βρίσκονται η κουζίνα και ο κοινόχρηστος χώρος με το μεγάλο τζάκι (η παραστιά, όπως θα το περιέγραφαν στην Κρήτη) καθώς κι ένα μικρός, ανοικτός χώρος εκδηλώσεων.

το πετρινο διοροφο σπιτι που πρωτοαντικρυζετε στη Μηλια

Οι άνθρωποι που μας υποδέχτηκαν, φιλικότατοι, μας έδειξαν 1-2 σπιτάκια για να διαλέξουμε σε ποιο θα μείνουμε. Ηταν όλα ιδιαίτερα όμορφα, ειδικά αυτό με το τεράστιο τζάκι, αλλά την καρδιά μας είχε κλέψει εκείνο το πρώτο σπίτι, ελαφρά απομονωμένο από τα υπόλοιπα, στην είσοδο του οικισμού. Ευτυχώς ήταν Ιούνιος κιέτσι δεν είχε ακόμα πολύ κόσμο, οπότε είχαμε τη δυνατότητα της επιλογής.

 

Επιστρέψαμε επάνω στο σπίτι που επιλέξαμε για να μας το δείξουν. Είναι διώροφο, οι δύο όροφοι επικοινωνούν εσωτερικά με ξύλινη σκάλα αλλά μπορούν να απομονωθούν με πόρτα που κλειδώνει αν πρόκειται να μείνουν 2 ζευγάρια που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους (στην περίπτωση αυτή στον επάνω όροφο ανεβαίνεις από εξωτερική σκάλα.

Υπήρχε μια μεγάλη βεράντα στον επάνω όροφο με ξύλινα κάγκελα, αλλά αυτό που έκανε το σπιτάκι ξεχωριστό ήταν ότι ήταν κτισμένο ακουμπώντας σε έναν τεράστιο βράχο, έτσι ώστε ο ένας τοίχος του εσωτερικά να είναι ο βράχος αυτός. Το φως που έπεφτε από έναν φεγγίτη πάνω στο βράχο, έκανε ακόμα πιο έντονη την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του χώρου. Φυσικά μετά απ' όλα αυτά, η απόφαση να μείνουμε σ' αυτό το σπιτάκι ήταν οριστική.

το εσωτερικο του σπιτιου: ο ενας του τοιχος ειναι ο βραχος πανω στον οποιο χτιστηκε

Κατεβαίνοντας λίγο αργότερα, πρόσεξα μια περίεργη κατασκευή, κάτι σαν καζάνι της ρακής επενδυμένο με υαλοβάμβακα. Ρώτησα τι ήταν και μου εξήγησαν ότι σ' αυτό ζεσταίνουν το νερό για τα μπάνια. Επέλεξαν τη λύση αυτή σαν πιο ταιριαστή με το περιβάλλον, μια και ξύλα υπήρχαν αρκετά αλλά επίσης ήθελαν με κάθε τρόπο να αποφύγουν το αντι-αισθητικό θέαμα των ηλιόθερμων στις σκεπές. Επίσης μας είπαν ότι δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα και ότι κάποιες λάμπες που είδαμε στα δωμάτια και στα δρομάκια, που συνδέουν τα σπίτια, λειτουργούν μόνο το βράδυ με ρεύμα που συλλέγεται από φωτοβολταϊκά στοιχεία και αποθηκεύεται σε μπαταρίες. Τελικά όλα ήταν μια ευχάριστη έκπληξη σ' αυτό το μέρος...

Την επόμενη μέρα ξύπνησα από τα χαράματα και απόλαυσα έναν κατακόκκινο ουρανό την ώρα που ανέτειλε ο ήλιος.

Αργότερα κατεβήκαμε για πρωινό και αρχίσαμε να συλλέγουμε πληροφορίες για μέρη που θα μπορούσαμε να επισκεφτούμε στην περιοχή. Μας είπαν για το Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας, το Μνημείο της Φύσης στο Βλάτος, το σπήλαιο της Αγίας Σοφίας που στα βράχια του έχει αποτυπωθεί η οπλή του αλόγου του Αγίου Γεωργίου και για το φαράγγι της Πολυρρήνιας. Πήραμε πληροφορίες για όλα και αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε για το πιο απαιτητικό, την Πολυρρήνια, μιά πορεία 4- 5 ωρών όπως μας είπαν. Οι οδηγίες έλεγαν:

" Θα ακολουθήσετε το μονοπάτι που φαίνεται να ανηφορίζει στην απέναντι πλαγιά. Οταν θα δείτε ένα διάσελο, θα πάτε αριστερά απ' αυτό και θα κατηφορίσετε στο χωριό Σηρικάρι. Από εκεί ξεκινάει το μονοπάτι που διασχίζει το φαράγγι και καταλήγει στην αρχαία πόλη της Πολυρρήνιας. Σημάδια υπάρχουν αρκετά, δεν πρέπει να έχετε πρόβλημα".

Γεμάτοι με την αυτοπεποίθηση του νέου πεζοπόρου, που η εμπειρία του εξαντλειται σε εξορμήσεις του Ορειβατικού Συλλόγου Ηρακλείου, αποφασίσαμε ότι όχι μόνο θα πηγαίναμε, αλλά θα γυρνούσαμε κιόλας απ' την ίδια διαδρομή: σύνολο 10 ώρες πορεία. Ηταν 10 το πρωί, οπότε 8 το βράδυ, την ώρα που θα σουρούπωνε, θα είμαστε πίσω. Μακάρι να γινόταν έτσι...

Ξεκινάμε να ανηφορίζουμε το μονοπάτι, βρίσκουμε το διάσελο (απ' όπου φάνηκε ο κόλπος Κισσάμου στο βάθος, και αρχίζουμε να κατηφορίζουμε. Ελα, όμως που σε λίγο πέφτουμε σε έναν φράχτη. Προσπαθούμε να βρούμε κάποια πόρτα, τελικά τη προς την Πολυρρήνεια στην Δυτική Κρήτηβρίσκουμε, διασχίζουμε μια πλαγιά γεμάτη αγκάθια και καθόλου μονοπάτι και σε καμιά ώρα φτάνουμε στον ασφαλτοστρωμένο δρόμο.

Ρωτάμε σε κάποιο σπίτι για πληροφορίες, τρώμε την πρώτη ψυχρολουσία όταν μαθαίνουμε ότι στρίψαμε σε λάθος διάσελο κι ότι ταλαιπωρηθήκαμε αρκετά, αλλά ταυτόχρονα, απολαμβάνουμε τη φιλοξενία των ηλικιωμένων νοικοκύρηδων και τη ρακή τους. Αποκρούομε την πρόσκληση σε γεύμα "και πάτε άλλη φορά στην Πολυρρήνια" και συνεχίζουμε νότια μέχρι το Σηρικάρι. Πρέπει να βρούμε την εκκλησία στο τέλος του χωριού, απ' όπου ξεκινάει το μονοπάτι.

Την εκκλησία τη βρίσκουμε αλλά το μονοπάτι άφαντο. Τελικά το βρίσκουμε 5 μέτρα απέναντι και πριν την εκκλησία. Ωραίο μονοπάτι, κατηφορίζει συνέχεια μέσα από ελιές και καστανιές, ίσκιος και δροσιά και κάτι κατακόκκινα σημάδια που βγάζουν μάτι. Η αυτοπεποίθηση ανεβαίνει κι αισθάνομαι γεννημένος πεζοπόρος.

Ελα όμως, που κάποια στιγμή βγαίνουμε σε ένα χωματόδρομο που κόβει κάθετα το μονοπάτι. Ψάχνουμε σημάδι από δω, σημάδι από κει, πουθενά σημάδι. Πηγαίνουμε προς τα δεξιά, τίποτα. Αριστερά, πάλι τίποτα. Τελικά εξαντλώντας τα αποθέματα εξυπνάδας και λογικής σκέψης, αναρωτιόμαστε "μπας κι είναι κάτω απ' το δρόμο αυτό το καταραμένο μονοπάτι;" .

Κι όντως εκεί μας περίμενε μισή ώρα που πηγαίναμε μπρος-πίσω στο χωματόδρομο.

(ΠΡΟΣΟΧΗ: Πρόσφατα που ξαναπέρασα απ' την διαδρομή αυτή, μόλις διέσχισα το χωματόδρομο και βρήκα το επόμενο σημάδι κάτω απ' αυτόν έπεσα πάνω σε φράκτη φτιαγμένο με ξύλα. Δεν υπάρχει πόρτα, δρασκελίστε τα ξύλα και περάστε από πάνω.)

Συνεχίζουμε να κατηφορίζουμε, περνάμε την κοίτη ενός ξεροπόταμου και βγαίνουμε σεμεσα στο φαραγγι της Πολυρηνειας 2 σπίτια. Το μονοπάτι συνεχίζει κάτω απ' το πρώτο σπίτι (το πιο χαμηλό) και σύντομα μπαίνει στο φαράγγι. Το φαράγγι είναι πανέμορφο, γεμάτο πλατάνια που ακολουθούν την κοίτη του ξεροπόταμου και απότομες πλαγιές. Απ' ότι έμαθα πρόσφατα, στους γκρεμούς αυτούς κατέβαιναν παλιά οι ντόπιοι με σχοινιά για να μαζέψουν δίκταμο (ή έρωντα, όπως λέγεται αλλιώς).

Ο δίκταμος είναι ένα δυσεύρετο βότανο (αν και σήμερα κυκλοφορεί καλλιεργημένος) με ευεργετικές για το στομάχι ιδιότητες, αλλά και για ολόκληρο τον οργανισμό. Λέγεται ότι όταν κάποιο κρι-κρι (το αγριοκάτσικο της Κρήτης) τραυματιστεί, ψάχνει να βρει και να φαει δίκταμο για να επουλωθούν γρηγορότερα τα τραύματα του.

Το μονοπάτι δεν περνάει από το ποτάμι αλλά ψηλότερα, ακολουθώντας την δεξιά πλαγιά. Δυστυχώς δεν συντηρείται κι έχει γεμίσει πέτρες από κατολισθήσεις.

Μετά από κάποια ώρα, αφού περάσαμε από ένα μικρό πέτρινο γεφύρι (από τα ελάχιστα στην Κρήτη), βγήκαμε από το φαράγγι και συνεχίσαμε την πεζοπορία μέσα σε ελαιώνες.

Συναντήσαμε κάποιο ντόπιο, τον ρωτήσαμε για πληροφορίες και δεχθήκαμε ευχαρίστως τον καφέ που μας πρόσφερε.

Σε όλα τα μέρη της Κρήτης που βρίσκονται μακρύτερα από τους συνηθισμένους τουριστικούς προορισμούς, η φιλοξενία των κατοίκων είναι δεδομένη, θυμίζοντας παλιότερες εικόνες, αυτές που συνήθως προβάλλουμε για να προσελκύσουμε επισκέπτες. Μάλιστα, θα πρόσθετα ότι, όσο πιο μεγάλοι στην ηλικία είναι οι άνθρωποι, τόσο πιο φιλόξενοι και αφιλοκερδείς.

Με ανανεωμένες δυνάμεις συνεχίσαμε την πορεία. Σύντομα βρεθήκαμε να ανηφορίζουμε προς το χωριό της Πολυρρήνιας, όπου φθάνοντας στον ασφαλτοστρωμένο δρόμο διαπράττουμε το μοιραίο λάθος να μην στρίψουμε προς το χωριό αλλά να συνεχίσουμε αριστερά. Προχωράμε ψάχνοντας για κάποια πινακίδα που να δείχνει την κατεύθυνση προς την αρχαία πόλη, αλλά μάταια. Πρέπει βέβαια να σας πω ότι τέτοια πινακίδα δεν υπάρχει. Ο δρόμος ξεκινάει ακριβώς στην είσοδο του χωριού αλλά πρέπει να τον μαντέψετε.

Κάποια στιγμή βλέπουμε έναν χωματόδρομο που ανεβαίνει προς τα πάνω. Απελπισμένοι από την αβεβαιότητα, τον ακολουθούμε για να φθάσουμε τελικά σε ένα σημείο όπου μπροστά ήταν γκρεμός, αριστερά χωράφια και δεξιά μια απότομη πλαγιά.

Βρισκόμαστε ήδη πάνω σε λόφο, άλλο ύψωμα δεν φαινόταν κοντά, άρα αυτός πρέπει να ήταν ο λόφος της Πολυρρήνιας και η ακρόπολη πιθανότατα βρισκόταν στο τέρμα της απότομης πλαγιάς. Αρχίζουμε στα 4 να την ανεβαίνουμε ώσπου φθάνουμε μπροστά σε έναν τεράστιο βράχο, που μας έκλεινε το δρόμο. Το ύστατο χτύπημα της μοίρας!

Συγκεντρώνοντας τις τελευταίες δυνάμεις μου, αρχίζω να τον ψάχνω μήπως τουλάχιστον μπορούσαμε να τον σκαρφαλώσουμε. Ξαφνικά παρατηρώ ένα άνοιγμα σαν κουφάλα. Κοιτάζω καλύτερα και μπαίνοντας μέσα, βλέπω ότι ο βράχος εσωτερικά ήταν κούφιος και τον διέτρεχε ένα άνοιγμα σαν καμινάδα. Αναρριχώμαι στο άνοιγμα αυτό και με το που βγάζω το κεφάλι μου έξω, αντικρίζω... ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΥΡΡΗΝΙΑΣ!!!!

Τελικά, τα καταφέραμε. Είχαμε βρει την ακρόπολη!!!

Στη φίλη μου δεν λεω τίποτα ακόμα, απλά της λεω να ανέβει κι αυτή ενώ εγώ στήνομαι με τη φωτογραφική μηχανή, έτοιμος να την τραβήξω την ώρα που θα έβγαινε από το άνοιγμα.

Βγάζει η Μαριάννα το κεφάλι, με βλέπει με τη μηχανή, μ' ακούει να της λεω να χαμογελάσει και... το τι άκουσα δεν περιγράφεται. Ωστόσο, μόλις ξέσπασε της έδειξα την ακρόπολη από πάνω μας και το χαμόγελο ξαναγύρισε στα χείλη της.

στην Πολυρρήνεια

Από κει και πέρα όλα έμοιαζαν μαγικά: η ακρόπολη είναι πανέμορφη, έτσι όπως απλώνεται στην κορυφή του λόφου, η θέα προς τον Κόλπο Κισσάμου και το Καστέλλι συγκλονιστική,

 

τμημα της ακροπολης και στο βαθος ολοκληρος ο κολπος Κισσάμου

 

Oι θάμνοι στις πλαγιές του λόφου εμφάνιζαν ότι χρώμα μπορούσε να φανταστεί κανείς κι εμείς βρισκόμαστε εκεί πάνω την καλύτερη ώρα της ημέρας, λίγο πριν το σούρουπο, με τον ήλιο να παιχνιδίζει μέσα από τα σύννεφα.

 

η θέα από την Ακρόπολη της Πολυρρήνειας

 

Ολη η ταλαιπωρία της μέρας είχε ξεχαστεί κι αυτό που έμεινε ήταν η απόλαυση του τοπίου κι αυτή η καταπληκτική αίσθηση συντροφικότητας: οι δυό μας είχαμε ξεκινήσει μια μικρή περιπέτεια, περιπλανηθήκαμε σε μέρη που δεν είχαμε ξανακούσει γι αυτά, ταλαιπωρηθήκαμε αρκετά, αλλά τελικά τα καταφέραμε.

Περπατήσαμε αρκετά στην αρχαία πόλη, φθάσαμε στο χωριό (από τον κανονικό δρόμο) κι από το καφενείο, δίπλα στο ρωμαϊκό υδραγωγείο, καλέσαμε από το Καστέλλι ταξί για την Μηλιά. Το ταξί ήρθε σύντομα, ο Νεκτάριος ήταν ένα συμπαθέστατο παιδί, όλο ιστορίες, και κατά τις 9 πίναμε κι οι 3 μαζί ρακές στη Μηλιά.

Οσο για το τελείωμα της βραδιάς; Οτι καλύτερο! Το πιό νόστιμο κοκκινιστό κοτόπουλο με τηγανιτές πατάτες που έχω δοκιμάσει μέχρι σήμερα. Εννοείται, ότι το καταβροχθίσαμε, όντας νηστικοί απ' το πρωί!

 

copyright



follow us on facebook
footer
Custom Search
Πνευματικά Δικαιώματα Explorecrete.com

Πεζοπορία στο Σηρικαριανό Φαράγγι στην Κρήτη Αυτή η σελίδα προστατεύεται από το νόμο περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Κατασκευή, φιλοξενία και προώθηση ιστοσελίδων από την ArtKreta.gr

search explorecrete.com newsletter διαφημίστε την επιχείρηση σας english german french dutch swedish danish russian chinese greek forum φωτογραφίες contact εξερευνήστε την κρήτη παραλίες στην κρητη χαρτες για την κρητη αρχαιολογικοί χώροι και μουσεία κρητική διατροφή, συνταγες από την κρητη παραδοσεις και εθιμα πεζοπορία και ορειβασία, φαράγγια διάφορα